بازگشت امام خمینی (ره) به ایران

بازگشت امام خمینی

بازگشت امام خمینی، دوازدهم بهمن ماه از جمله روزهای تاریخی و مهمی است که در تقویم جمهوری اسلامی ایران مشاهده می‌شود. چرا که سالروز مراجعت حضرت امام خمینی رحمت الله به خاک میهن پس از تحمل سال‌ها تبعید بوده که به واسطه آن دهه فجر آغاز می‌شود.

در فراز و نشیب نهضت انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷، رهبر بزرگ این انقلاب حضرت امام خمینی (ره) در روز ۱۲ بهمن سال ۱۳۵۷ بعد از پشت سر گذاشتن ۱۴ سال تبعید از ایران به خاک وطن بازگشته و از فرودگاه مهرآباد و تمام طول مسیر توسط ملت مشتاق و غیور ایران، تحت پیشواز ۳ میلیون نفری واقع شد.‌

در روز شمار رسمی کشورمان، چنین روزی به نام آغاز دهه مبارک فجر شناخته می‌شود.

امام خمینی (ره) که به علت افشاگری و مبارزات گسترده در برابر استبداد و حاکمیت طاغوت رژیم شاهنشاه پهلوی، همواره خاری در چشم دشمنان بوده و دستگاه حاکم قادر به متوقف کردن آن حضرت از قیام و مبارزه نبود، سعی کردند با تبعید ایشان از کشور، مانع بزرگی بر سر مبارزات او قرار داده و به اصطلاح دست او را از کشور کوتاه کنند. لذا به مدت ۱۴ سال از عمرشان را در تبعید گذراندند. در سال ۱۳۴۳ امام خمینی به ترکیه تبعید شده و پس از چندی راهی عراق شد. همچنین او سال‌های پایانی فراق از میهن ایران را در کشور فرانسه و در روستایی به نام نوفل شاتو سپری کرد.

در ایام شدت‌گیری مبارزات جبهه انقلاب اسلامی، روستای نوفل شاتو به پایگاهی جهت هدایت انقلاب ایران مبدل شد. هنگامی که نظام پهلوی حکم به تبعید امام خمینی به ترکیه را صادر نمود، محمدرضا شاه و آمریکا صور نمی‌کردند که ایشان روزی با سرافرازی به کشور ایران بازگشته و موجب سرنگونی رژیم شاهنشاهی شود.

هنگامی که محمدرضا شاه در تاریخ ۲۶ دی ماه سال ۱۳۵۷ در پی اوج گرفتن مبارزات ملت ایران از کشور فرار کرد، امام خمینی در پیامی مختصر با عنوان خبرگزاری‌های جهانی بیان داشت: «خروج شاه از ایران، اولین مرحله پایان یافتن سلطه جنایت بار پنجاه ساله رژیم پهلوی می باشد که به دنبال مبارزات قهرمانانه ملت ایران صورت گرفته است. من این پیروزی را به ملت تبریک می گویم.»

در عین حال ایشان به صراحت ذکر کردند که در نخستین موقعیت به ایران مراجعت می‌کنند.

به تعویق افتادن بازگشت امام خمینی (ره) به ایران

در شرایطی که پیروان و علاقمندان به امام خمینی و مجاهدان مذهبی با همه توان و اضطراب در حال مهیا کردن شرایط پیشواز و استقبال شکوهمند از امام خمینی در ایران بودند، اطلاع از خبر مصمم شدن امام جهت مراجعت به کشور، دولتمردان و مقامات رژیم پهلوی را دچار بحران و ناراحتی نمود.

چرا که آنها از قیام‌ها و اعتراضات خیابانی مردم و مبارزان بر علیه نظام پهلوی وحشت زده بودند. لذا بازگشت امام خمینی به ایران موجب ز بین رفتن همه نقشه‌ها و برنامه‌هایشان گردیده و مطمئن بودند که در این شرایط، بساط رژیم پهلوی از میان برداشته می‌شود.

از این رو سعی کردند تا از ورود امام به کشور جلوگیری کرده و یا با اشکال تراشی مانعی در جهت تصمیم امام ایجاد کنند.

بختیار به عنوان نخست وزیر رژیم پهلوی دسیسه‌های متعددی را تدارک دیده که در آن میان منفجر کردن هواپیمای حامل امام، گمراه کردن مسیر هواپیمای ایشان و در عین حال بازداشت مجدد امام خمینی از جمله آنها بود که هیچکدام محقق نگردید.

آخرین حربه بختیار، تعطیل کردن فرودگاه در مقابل هواپیمای حامل امام خمینی بود. در شرایطی که مقرر بود امام خمینی در روز ششم بهمن ماه از پاریس به تهران وارد شود، بنا به ادعای سازمان هواپیمایی کشور، به علت نامساعد بودن آب و هوا و نداشتن دید کافی تمامی پروازها لغو شدند.

مردم پس از مطلع شدن از اخبار تعطیل شدن فرودگاه‌ها و ممانعت از ورود امام خمینی به کشور، به خیابان‌ها ریخته و تظاهرات وسیعی را برپا داشتند.‌

اعتراض مردم به بسته شدن فرودگاه ها

زمانی که بر تعطیل شدن فرودگاه‌ها و ممانعت دولت بختیار از وارد شدن امام خمینی به کشور در همه جا منتشر گردید، مردم آگاه و همیشه در صحنه ایران با راه‌اندازی تظاهرات و حضور میلیونی در خیابان‌ها، مراتب اعتراض خود را به دولت مذکور نشان دادند.

پس از آن همه افسران قوای سه گانه در مراکز خود در شهرهای تهران، اصفهان، کرمانشاه، دزفول، همدان و بوشهر شروع به اعتصاب کرده و به مردم تظاهر کننده ملحق شدند.‌ در شهر تهران جمع کثیری از تظاهرکنندگان به سمت فرودگاه مهرآباد در حرکت بود.

بسیاری از روحانیون و طلاب مجاهد و فعال در جبهه انقلاب که به منظور پیشواز از امام خمینی به تهران آمده بودند، در مسجد دانشگاه تحصن کرده و اعلام داشتند تا مراجعت امام خمینی به ایران، تحصن آنها برقرار خواهد بود. لذا بسیاری از مردم و دانشجویان نیز به گروه روحانیون تحصن کننده پیوستند.

در روز پس از آن تظاهرات گسترده یک میلیونی توسط مردم در شهر تهران به مناسبت شهادت رسول مکرم اسلام (ص) برپا گردید که در این حضور میلیونی، شعارهایی را در جانبداری و مساعدت به امام خمینی بیان می‌کردند. همچنین در مناطق مختلف تهران نیز درگیری‌های سختی مابین قوای انتظامی و مردم تظاهر کننده رخ داد.

صدای تیراندازی در بخش‌های مختلف مکرر به گوش رسیده و آنی متوقف نمی‌شد. طبق گزارش خبرگزاری پاریس، یکی از میادین شهر تهران شباهت زیادی به میدان جنگ و کازار یافته و افراد کشته شده در پایتخت بالغ بر ۳۰۰۰ نفر بوده‌اند. روزنامه اطلاعات در چاپ خود چنین تیتری زد: «غرب و جنوب غرب تهران، غرق در شعله های آتش بود».

عقب نشینی دولت بختیار

با توجه به پایداری مردم در تحصن، انجام تظاهرات هایی که بسیاری از افراد جان و خون خود را در راه انقلاب ایثار کرده و اعتراضات به تعطیل شدن فرودگاه‌ها، دولت بختیار ناچار به کنار گذاشتن تصمیم خود شده و اقرار به شکست کرد. در تاریخ ۹ بهمن ماه سال ۱۳۵۷ بختیار رسماً بیان داشت امروز فرودگاه مهرآباد گشوده می‌شود و هیچ مانعی جهت مراجعت امام خمینی به کشور وجود ندارد.

پس از آن در روز دهم بهمن ماه هیئت دولت بیان داشت، فرود هواپیمای حامل امام خمینی در فرودگاه مهرآباد تهران اشکالی ندارد. پس از انتشار این خبر، کمیته پیشواز از امام خمینی در بیانیه‌ای اعلام نمود که آن حضرت در ساعت ۹ صبح روز پنجشنبه دوازدهم بهمن ماه در فرودگاه تهران خواهد بود.

به این ترتیب امام خمینی (ره) پس از پشت سر گذاشتن ۱۴ سال تبعید و قرار گرفتن در شرایط سخت و نابهنجار در تاریخ ۱۲ بهمن سال ۱۳۵۷، شکوهمندانه به ایران مراجعت کرد.

ورود امام خمینی رحمه الله به ایران

شب هنگام تاریخ ۱۱ بهمن، هواپیمای حامل امام خمینی با افتخار از فرودگاه شارل دوگل فرانسه به هوا برخاست. امام خمینی با آرامش نماز شب خود را با حضور در طبقه دوم هواپیما ادا کرده و پس از آن در طبقه پایین هواپیما به استراحت پرداخت.

در این موقعیت مهماندار هواپیما از نظاره کردن آرامش خاطر در وجود امام خمینی شگفت زده بود. در زمان سپیده دم امام و یارانش به جماعت نماز صبح را برپا کردند. در هنگام وارد شدن هواپیما به آسمان درخشان ایران، یکی از خبرنگاران از امام سوال کرد: «چه احساسی دارید؟» و امام در جواب گفت: «هیچ» چرا که امام در هر لحظه با منطق و درایت بر وظایف و مسئولیت‌های خود عمل کرده و عواطف و احساسات در او غلبه نمی‌کرد.

از نظر امام موفقیت و شکست هر دو به یک اندازه زیبا بود. همانگونه که امام در اثر ناکامی و شکست مأیوس نمی‌شد، رسیدن به موفقیت نیز موجب برانگیخته شدن عواطف شخصی او نمی‌شد.‌

۱۲ بهمن ۱۳۵۷ و پرشکوه ترین استقبال تاریخ

در روز ۱۲ بهمن ماه سال ۱۳۵۷، شکوهمندانه‌ترین پیشواز در تاریخ کشور نمایان شد. این روز از جمله به یاد ماندنی ‌ترین ایام تاریخ معاصر ایران بوده و اشتیاق و شوق بی‌نظیری در مردم مشاهده می‌شد.

بسیاری از مردم از سایر شهرها به تهران آمده تا در مراسم پیشواز از امام خمینی حضور داشته باشند.‌

در کمال حیرت خیابان‌های تهران در ساعت ۶ بامداد، مملو از جمعیت کثیر بود. در ابتدای روز لیون‌ها نفر از مردم در دو سوی خیابان‌های مسیر حرکت امام خمینی قرار گرفته و تعداد ۵۰ هزار نفر از نیروهای داوطلبانه مردمی به صورت انتظامی، مسئولیت هدایت و نظم دهی به جمعیت خیابان‌ها را عهده‌دار بودند.

همچنین مردم با درست کردن طاق نصرت و گل‌آرایی به چیدمان و زیباسازی خیابان‌ها پرداخته و همه وجود استقبال کنندگان سرشار از شعف، سرور و استرس بود.‌

در نهایت مقارن با ساعت ۹:۳۰ صبح دوازدهم فروردین ماه سال ۱۳۵۷، خاک وطن به قدوم مبارک رهبر کبیر انقلاب اسلامی امام خمینی متبرک شد. لحظاتی پس از باز شدن درب خروجی هواپیما، در شرایطی که امام خمینی دستشان را در دست مهماندار فرانسوی هواپیما قرار داده بود، در برابر چشمان منتظر و مشتاق حاضران نمایان شد. اشکی از سر شوق و شادی چهره همگان را پوشانده و ندای «اللّه اکبر» از جمعیت استقبال کننده شنیده شد.

امام خمینی رحمه الله در فرودگاه مهرآباد

پس از آنکه امام خمینی در فرودگاه مهرآباد پیام خوش آمدگویی ملت غیور ایران برایشان قرائت شد، شروع به سخنرانی کرد.

در وهله اول ایشان از همه قشرهای ملت ایران اعم از پیر و جوان، روحانی و کسبه، قاضی و وکیل، کارمند و کارگر و کشاورز که در جهت دستیابی به موفقیت و پیروزی، مصائب و رنج‌های زیادی را متحمل شده و با استواری برای هدف خود مقاومت کردند، از صمیم قلب تشکر و سپاسگزاری نمود.‌ امام خمینی در قسمتی از سخنرانی‌ خود، سعی و کوشش محمدرضا شاه را جهت مراجعت به ایران و ادامه سلطنت شکست خورده دانسته و اقدامات آنها را به منظور حفظ سلطنت به دست و پا زدن تشبیه نمود.

در این خطابه امام خمینی با به زبان آوردن رمز پیروزی بیان کرد: «ما باید از همه طبقات ملت تشکر کنیم که این پیروزی تا اینجا به واسطه وحدت کلمه بوده است. وحدت کلمه مسلمین، همه، وحدت کلمه اقلیت های مذهبی با مسلمین، وحدت دانشگاه و مدرسه علمی، وحدت روحانی و جناح سیاسی. ما باید همه این رمز را بفهمیم که وحدت کلمه، رمز پیروزی است و این رمز پیروزی را از دست ندهیم.»

مهم ترین پیامدهای بازگشت امام خمینی به ایران

از جمله رخدادهای مهم و ارزشمندی که پس از بازگشت امام خمینی به کشور، تاثیر بسزایی در شتاب بخشی به پیروزی انقلاب اسلامی داشته، منصوب کردن اعضای دولت موقت و ملحق شدن بسیاری از نظامیان ارتشی با امام خمینی و بیعت با ایشان بوده است. حتی امام خمینی در تاریخ ۲۶ دی ماه ۱۳۵۷، همزمان با فرار محمدرضا شاه از کشور بیان داشت که ما دولت را در آینده نزدیک معرفی می‌کنیم.

در تاریخ پانزدهم بهمن ماه، شورای انقلاب نخست وزیری بازرگان را به تصویب رساند.‌

در ۱۹ بهمن سترده‌ترین و بزرگترین راهپیمایی در شهرهای مختلف کشور به جریان افتاده و مردم با حضور میلیونی خود در خیابان ها، از دولت منتخب امام خمینی استقبال کردند.

از طرفی در دهه انقلاب، تنها نقطه تسلی و امیدواری رژیم پهلوی که ارتش بوده به طور داوطلبانه به جبهه انقلاب ملحق شد. در این مدت فرار بسیاری از سربازان و افسران، سرپیچی از دستورات فرماندهان، انجام اعتصاب، تظاهرات و در نهایت حضور در محل استقرار امام خمینی و بیعت با ایشان، از جمله اقداماتی بود که نیروهای ارتش در جهت پیوستن به امام انجام داده و این موضوع در تاریخ ۱۹ بهمن ماه رسمیت یافت.

در نهایت رژیم منفور پهلوی با سرعت باورنکردنی از هم گسیخته شده و در تاریخ ۲۲ بهمن ماه سال ۱۳۵۷، انقلاب شکوهمند اسلامی به پیروزی رسید.‌

با هیدرودرم، پاکسازی پوستت رو حرفه‌ای و بی‌دردسر انجام بده

با آردن اکسپرتیج، روتین مراقبت از پوستت رو ساده و حرفه‌ای کن