جشن آبانگاه
وبسایت "فردای تازه" همان "تاروت رنگی" سابق می باشد.
جشن آبانگاه
جشن آبانگاه یکی از آیینهای باستانی ایرانیان است که در روز دهم ماه فروردین برگزار میشود و به افتخار آبان، ایزدبانوی آبها، است. در این جشن، زرتشتیان به منابع آبی میروند و با انجام آیینهایی نظیر نثار کردن گل به آب، به پاکی و طهارت آب ادای احترام میکنند. این روز همچنین فرصتی برای تجدید پیمان با ارزشهای معنوی و تأکید بر حفاظت از محیط زیست است.
منوی دسترسی سریع
جشن آبانگاه چیست؟
مراسم آبانگاه همچون سایر جشن های نوروز، مهرگان، جشنهای آتش، گاهنبارها، آبانگان و فروردگان بوده است. جشن آبانگاه از آن جهت انجام می شد که در دهم هر ماه برای بارش باران و داشتن نعمت آب به درگاه ایزد منان با حضور جمعی مردم صورت می گرفت.
در روز شمار ایرانی آبان روز مصادف با دهم فروردین ماه بوده است. البته در هر سال آبان روز به دفعات و روزهای مختلف تعیین شده است ولی اولین آبان روز سال در دهم فروردین بوده و به بیان «برهان قاطع» در این روز مراسمی را با این عنوان انجام میدادند. در این آیین افراد به یکدیگر آبپاشی کرده و آن را به عنوان یک تصویرسازی و انتظار برای بارش باران تلقی میکنند.
دو جشن بهاری از دوران باستان در میان ایرانیان وجود دارد که در آستانه منسوخ شدن بوده ولی همچنان بقایایی از آن در میان مردم باقی مانده است. یکی از آنها جشن اولین شنبه سال بوده و دیگری مراسم نخستین چهارشنبه سال میباشد که همچنان توسط ساکنان مناطق جنوب خراسان و چهارمحال و بختیاری برپا میشود.
آیین و مناسک این دو روز نیز شباهت زیادی به مراسم سیزده به در سیزدهم فروردین داشته و مردم در کنار اعضای خانواده و نزدیکان عازم دشت و صحرا شده و اوقات خود را به سرور و شادمانی سپری میکنند.
علاوه بر این موارد سنت دیگری نیز در روز دهم فروردین ماه در ایران باستان انجام میشده که به جشن آبانگاه شهرت داشت. توجه داشته باشید جشن آبانگاه دهم فروردین با مراسم آبانگان که در دهم ماه آبان صورت میگرفته، کاملاً مجزا بوده و با یکدیگر فرق میکنند. لذا به هیچ وجه این دو را با یکدیگر یکسان ندانید.
علت اصلی برپایی جشن آبانگاه در دهم فروردین از آن جهت بوده که این روز به عنوان اولین آبان روز در سال به شمار میرفت. این مراسم جهت تمجید و ستایش آبان یا به عبارت دیگر ناهید و آناهیتا بوده است. ناهید در ابتدا نام سیارهای بوده که پس از چندی در قالب یک ایزد بانوی حافظ آبهای پاک جویبارها شناخته شد.
علت برگزاری جشن آبانگاه
مردم ایران باستان همواره ارزش و بهای ویژهای جهت آب و باران قائل بوده و آن را پاک و مقدس میدانستند. حتی برای پاسداشت و حفظ قداست این ماده مهم در طبیعت، الههای را جهت نگهداری و مراقبت از آن در نظر گرفته و برای این موضوع جشن و مراسمی را برگزار میکردند.
در این راستا الهه آناهیتا به عنوان موکل آب و باران، یزدان آبهای جاری و راکد، رودخانهها دریاها و چشمهها شناخته میشد. از آنجا که مراسم مذکور در روزهای نخستین سال جدید انجام میشد در زمره جشنهای نوروزی به شمار میرود.
نحوه برگزاری جشن آبانگاه
با عرض تاسف بیان میکنیم در عصر کنونی جشن آبانگاه در بین ایرانیان به فراموشی رفته و در زمره جشنهای منسوخ شده میباشد. ساکنان ایران باستان و پیروان زرتشتی جشن مذکور را با عنوان آبان روز در گاهشمار فروردین تعیین کرده و در آن روز به روی عزیزان، نزدیکان و اعضای خانواده آبپاشی میکردند.
آب پاشیدن بر روی یکدیگر در این روز برگرفته از انتظار و امیدی بوده که در جهت بارش باران انجام میدادند. در حقیقت آنها آرزوی خود را برای نزول باران تصور کرده و آن را شبیه سازی میکردند. قابل ذکر است که در عصر حاضر در برخی کشورها همچون ایتالیا و اسپانیا مراسم مذکور با عناوین دیگری اجرا میشود.
تفاوت آبانگان و آبانگاه
جشن آبانگاه دهم فروردین تفاوت زیادی با جشن آبانگان داشته که در دهم آبان ماه برپا می شد. لذا آنها را با یکدیگر یکسان ندانید. ولی وجه شباهت این دو رویداد، در علت برگزاری آنها بوده که به تحسین ناهید صورت میگیرد. ولی نحوه برپایی مراسمهای آنها با یکدیگر متفاوت است.
جشن آبانگاه در مقایسه با مراسم آبانگان آوازه کمتری دارد. در حال حاضر جشن آبانگان در میان برخی از پیروان مذهب زرتشتی در نقاط کوچکی از ایران برپا میشود. ولی مراسم آبانگاه به مراتب کمتر از آن است.
طبق مستندات تاریخی به نظر میرسد مردم کهن این روز را به جشن پرداخته و مناسک ویژهای را در آن اجرا میکردند. یکی از مهمترین آیینهای این روز چنین بوده که افراد مقداری آب را به یکدیگر میپاشیدند که برگرفته از امید و انتظار آنها جهت بارش باران بوده است.
در این میان رسومی که برای مراسم آبانگان اجرا می شد، بسیار متفاوت بوده است. دانشمند و محقق ایرانی به نام ابوریحان بیرونی در بخشی از کتاب خود به نام «آثار الباقیه» چنین نگاشته است:
«در این روز پیروان زرتشت همانند سایر مراسم ها به آدریانها (آتشکدهها) رفته و در پی این امر برای پاسداشت مقام الهه آبها، به مناطقی که در آن جوی، رودخانه، قنات و نهر جاری بوده رفته و بخشی از کتاب اوستای آبزور که محتوی موضوع آب و آبان بوده به وسیله موبد خوانده میشد. آنها با این کار به تمجید و ستایش اهورا مزدا پرداخته و دعاهای خود را مبنی بر ازدیاد آب و مراقبت از منابع آبی عرضه میکردند. لذا پس از آن به جشن و پایکوبی میپرداختند.»
با هیدرودرم، پاکسازی پوستت رو حرفهای و بیدردسر انجام بده
|
با آردن اکسپرتیج، روتین مراقبت از پوستت رو ساده و حرفهای کن
|
