روز سینما
وبسایت "فردای تازه" همان "تاروت رنگی" سابق می باشد.
روز سینما
روز ملی سینما در ایران، ۲۱ شهریور هر سال گرامی داشته میشود. مقرر گردید روز بیست و یکم شهریور ماه در جایگاه «روز ملی سینما» تعیین شده و همه ساله مراسمی را در خانه سینما برگزار کنند. به این ترتیب در تقویم رسمی کشور ما این روز به عنوان «روز ملی سینما» شناخته شده و به نوعی جشن و یادبودی برای سینمای ایران و دستاوردهای آن در طول تاریخ است. در این روز، معمولاً مراسم و جشنوارههای مختلفی در شهرهای مختلف ایران برگزار میشود و به بررسی و نمایش فیلمهای ایرانی و همچنین تقدیر از هنرمندان و سینماگران برجسته پرداخته میشود.
در تاریخ کشور ایران کسی که باعث وارد شدن اولین دوربین فیلمبرداری و همچنین به نمایش درآمدن فیلم در کشور ایران گردید، مظفرالدین شاه قاجار بود که در سال ۱۲۷۹ شمسی مقارن با سال ۱۹۰۰ میلادی دستور آن را داده بود. همچنین ابراهیم خان عکاس پاشی نیز به عنوان نخستین فیلمبردار ایرانی به شمار میرود.
منوی دسترسی سریع
تاریخچه سینما در جهان
در سال ۱۸۹۵ میلادی دو برادر از خاندان لومیر موفق به ساخت دستگاهی شدند که سینما توگراف نامیده شد.
دستگاه مذکور پیچیدگیهای خاصی داشته و قادر بود عکسهای ساده را به شکل متحرک نمایش دهد. پس از قرار دادن عکسها در قسمت خاصی از دستگاه، لومیر شروع به چرخاندن دسته دستگاه کرده و متعاقباً تصویری از عکسهای متحرک بر روی پرده سفیدی در برابر آن نمایان میشد.
پس از آنکه مردم پاریس از این اختراع با شگفتی و اشتیاق زیاد استقبال کردند، برادران لومیر تعدادی از کارگزاران خود را به سایر کشورهای همجوار راهی کردند تا اختراع خود را با مردم جهان به اشتراک گذاشته و به آنها معرفی کنند.
تاربخچه ورود سینما به ایران
در سال ۱۲۷۹ که مظفرالدین شاه قاجار در فروردین ماه سفر خود را از تهران به قصد اروپا آغاز کرد، پس از وارد شدن به پاریس با مقوله سینما آشنا شد. در سفرنامهای که در خصوص رویدادهای سفر مظفرالدین شاه نوشته شده چنین آمده: «شاه روز یکشنبه هفدهم تیر ۱۲۷۹ به اتفاق میرزا ابراهیم خان عکاسباشى به تماشاى دستگاه سینموفتوگراف و لانترن ماژیک رفته است.»
این رویداد زمانی بود که مدت ۵ سال از متداول شدن اختراع سینماتوگراف توسط برادران لومیر در پاریس میگذشت. حتی شاه قاجار نام این دستگاه را به طور اشتباه سینموفتوگراف تلفظ میکرد.
پس از گذشت یک هفته مظفرالدین شاه که از این تجربه خوشحال شده بود، بار دیگر برای دیدن تصاویر متحرک به سینما رفت. در تاریخ سه شنبه بیست و سوم مرداد ماه سال ۱۲۷۹ شمسی که در حدود یک ماه از نخستین تجربه مظفرالدین شاه در سینما سپری میشد، او به مراسمی از جشن روز عید گل در شهر اوستاند واقع در ساحل دریای بلژیک دعوت شد. در این مراسم میرزا ابراهیم خان عکاس باشی با سینما توگراف شروع به عکاسی از شاه نمود.
با شرح این رویداد عامل و متولی وارد شدن اولین دوربین فیلمبرداری و به نمایش درآمدن فیلم در کشور ایران مظفرالدین شاه قاجار بوده که در طی آن میرزا ابراهیم خان عکاس پاشی به عنوان نخستین فیلمبردار ایرانی شناخته شد.
نخستین مدرسه سینمایى و فیلمبردارى در ایران
هنگامی که اوانس اوگانیانس تحصیلاتش را در رشته سینما به پایان رساند، به عنوان یک مهاجر ارمنی روس به ایران آمد.
اوگانیاسن پس از آمدن به ایران ایده ساخت یک مدرسه سینمایی و تولید فیلم در ایران را داشت که به تدریج آن را اجرا نمود.
زمانی که مدرسه سینما تاسیس گردید، در پی فراخوانی که جهت جذب محصلان به این مدرسه انجام شده بود، متقاضی جهت ثبت نام در آن وجود نداشت. ولی در مراحل بعد که این اعلانها مجدداً انجام شد، در حدود ۳۰۰ نفر در آن ثبت نام کرده و در تاریخ ۲۰ اردیبهشت ماه سال ۱۳۰۹ این مدرسه بازگشایی گردید. لاکن تنها ۱۲ نفر توانستند به طور کامل دوره های آموزشی این مدرسه را به پایان رسانده و فارغ التحصیل شوند.
برای جذب متقاضی در مدرسه سینما، تصمیم گرفتند فراخوانها را در روزنامهها و جراید منتشر کنند. در دومین دوره از این مدرسه دروسی متعددی همچون فیلمبرداری، بازیگری، ورزش، موسیقی، رقص، ژیمناستیک، تاریخ لباس و … به دانش آموختگان تدریس میشد.
در ادامه اوگانیانس موفق نشد سومین دوره آموزشی را در مدرسه سینما به انجام رساند. او در سال ۱۳۱۷ عازم هند گردید تا فعالیت سپنتا را در آنجا اجرا کند. ولی در آنجا با برخی مسائل سیاسی مشغول شد.
اوگانیانس پس از پایان یافتن جنگ جهانی دوم باز هم به ایران بازگشته و پس از قبول مذهب اسلام اسم خود را به رضا مژده تغییر داد. او در ادامه تلاشهای بسیاری کرد تا بتواند فعالیتهایی را در زمینه سینما داشته باشد، ولی موفق نشد.
سینمای ایران بعد از انقلاب
پس از آنکه انقلاب شکوهمند اسلامی به پیروزی رسید، به نظر میآمد حکومت اسلامی و مذهبی هیچ وفاق و سازشی با موضوع سینما نداشته و در این کشور سینما از زندگی فرهنگی این دیار رخت بر میبندد. لاکن با سخنرانی پربار بنیانگذار و رهبر کبیر انقلاب حضرت امام خمینی (ره) این ابهامات از میان رفته و فیلم گاو به کارگردانی داریوش مهرجویی ساخته شد. امام خمینی فیلم مذکور را به تایید رسانده و با مطرح کردن ساختار سالم سینما، اندیشههای تازهای را در خصوص چشم انداز سینمای ایران موجب شد. هرچند بسیاری از مخالفان، داشتن سینمای سالم اسلامی را موضوعی غیر ممکن میپنداشتند.
پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی در ایران، وزارت فرهنگ و هنر و وزارت علوم در یکدیگر ترکیب شد. در اولین روزی که سینماها بازگشایی گردید، ساختههای متعددی از فعالیتهای انقلابی و استعماری در کشور نمایش داده شد. حتی دفتر شرکتهای فیلم سازی خارجی در روزهای نخستین سال ۱۳۵۸ تعطیل گردید.
در نشست مشترکی که در تاریخ تیرماه سال ۱۳۵۸ میان تهیه کنندگان، واردکنندگان، سینماداران و هنرمندان تشکیل گردید، مقرر گردید از وارد شدن هر نوع فیلم خارجی به کشور اجتناب شود. متعاقباً پروانه به نمایش درآمدن فیلمهای ایرانی که طی سالهای ۵۸ الی ۵۹ موفق به اخذ مجوز شدند، ملغی گردید.
پس از پیروزی انقلاب بازرسیهای سینمایی نیز با اصول و قواعد جدیدی انجام شد. در اولین سالهای پیروزی پس از انقلاب، سینما شاهد اغتشاشات و بحرانهای زیادی شد که موجب گشت آثار سینمایی به پایینترین درجه از نظر کمی و کیفی برسد.
در آن سالها تولیدات سینمایی متاثر از جریانات سیاسی، تغییر و تحولات پیوسته مدیران، فراز و نشیبهای امور ممیزی و همچنین نداشتن استحکام و ثبات در سرمایه گذاری سینمایی، باعث شد تا واردات فیلمهای خارجی شدت یابد.
در چنین شرایطی بسیاری از تولید کنندگان ایرانی با پشتکار و تلاش زیاد درصدد تولید آثار سینمایی گردیدند تا از این طریق حیات تازهای به سینمای ایران ببخشند. این امر کاملاً هم راستا با اهداف و آرمانهای انقلاب اسلامی صورت میگرفت. فیلمهای برزخى ها، فریاد مجاهد، سرباز اسلام و … مربوط به این سالها بوده است.
پس از سال ۱۳۶۰ ثبات و نظام محکمی بر جریانهای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و فعالیتهای صنفی سینما تحت حاکمیت دولت انجام شد. این شرایط باعث شد تا دستاوردهای مثبتی همچون اعمال محدودیت در ورود فیلمهای خارجی، از میان رفتن عوارض و مالیاتهای سنگین نسبت به فیلمهای تولید داخل، ساماندهی به روابط صاحبان سینما و تولید کنندگان فیلم، اعطای وامهای بانکی به تهیه کنندگان و مواردی از این دست فراهم گردد.
تغییر و تحولات صورت گرفته برگرفته از عزم و اراده محکم فعالان سینما در ایران بوده است. لاکن در این میان برخی از سیاستهای سینمایی دارای تبلیغات ناخوشایند بوده که موضوع ممیزی در این جریان بسیار موثر گردید.
پس از آن از سال ۱۳۶۴ با برقراری مراودات مطلوب و مناسب در میان سیاستگذاران و سینماگران، موفق به تولید آثار سینمایی گردیدند که قادر بود نظر مساعد بسیاری از منتقدان و صاحب نظران را با خود همراه کند. این آثار سینمایی با استقبال زیادی نیز از سوی جامعه روبرو شده و همچنین توانست تولیدات سینمای ایران را در عرصههای جشنوارههای بینالمللی نمایان کند.
سالهای دهه ۶۰ در حقیقت اوج تولیدات سینمایی چشمگیر و مطلوب سینمای جدید ایران است. در سالهای نخست دهه ۷۰ طبق مصوبات دولت، یارانه از جریان سینما کنار گذاشته شد.
همچنین در طی سالهای مذکور موسسه رسانههای تصویری بنیانگذاری گردید که در جایگاه یک نهاد هدایت کننده اقدامات و فعالیتهای قانونی شبکه ویدیویی کشور به فعالیت میپرداخت. این جریان پس از آزادسازی دستگاه ویدئو برای همه افراد صورت گرفت.
در این سالها شرکت فیلمهای ایرانی در جشنوارههای بینالمللی و به دست آوردن جایزه جهت مدیریت سینمایی ارزش و جایگاه چندانی نداشت.
همچنین در سال ۱۳۷۹ پیشنویس قانونی برای سینما تهیه گردید که به موجب آن دادگاه جهت پرداختن به قصورات سینمایی رسیدگی کند.
در عین حال سیاست برنامههای سینمای ایران در برنامه ۵ ساله سوم توسعه کشور به طور کامل منتشر گردید.
در این دوران که به سینمای پس از دوم خرداد شهرت دارد، برخی از خصوصیات و ویژگیها به شکل بارز نمایان شده که در زمینه سنت و مدرنیته است.
اهمیت روز سینما
روز سینما نه تنها به عنوان یک فرصت برای جشن گرفتن دستاوردهای سینمایی است، بلکه به عنوان یک پلتفرم برای ترویج گفتگو و تبادل فرهنگی بین ملل مختلف عمل میکند. این روز به افراد اجازه میدهد تا از قدرت سینما در ایجاد احساس همدلی و درک متقابل بین انسانها از فرهنگهای مختلف آگاه شوند.
روز سینما به یادآوری این نکته است که سینما میتواند به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تغییر و تأثیرگذاری عمل کند، و اینکه چگونه داستانهایی که از طریق این هنر روایت میشوند، میتوانند به شکلگیری تفکر و دیدگاه ما نسبت به جهان پیرامونمان کمک کنند.
شعر برای روز سینما
در پردههای نقرهای، افسون و راز
سینمای ایران، جادوی بیپایان باز
از قصههای دلکش، تا درد و امید
در قاب تصویرها، زندگیمان پدید
هر سکانس یک جهان، هر فیلم یک سرود
از دلهای مردم، ز درد و شادی بود
قهرمانان دلیر، در پیچ و خم راه
با عشق و آرزو، با گریه و گاه
در سایه روشنها، بازی نور و رنگ
زندگی را بینیم، در هر فریم و صحن
درامهای حماسی، کمدیهای شاد
هر لحظه را گرامی، هر داستان یاد
سینمای ایران، از دل برمیآید
آوای ملت ما، از عمق جان گشاید
با فیلمهای فاخر، با آثار ناب
در هر جشنواره، میدرخشد چون آفتاب
کارگردانان برجسته، بازیگران ناب
هر یک ستارهای، در این شبهای خواب
از فرهادی و کیارستمی، تا مهرجویی
هر یک قصهگویی، در این سینمای جویی
در قاب تصویرها، فرهنگ و هنر
میراث کهن ما، چون جویبار از در
سینمای ایران، افتخار و غرور
در قلب هر ایرانی، جاودانه و دور
این سینمای ما، با رنگهای ناب
داستانهای زیبا، از دل هر کتاب
با هر فیلم جدید، با هر قصهٔ نو
میماند در دلها، تا به بیپایان جو
سینمای ایران، جشن نور و صدا
هر فیلم یک تجربه، هر فیلم یک خدا
درود بر هنرمندان، که با عشق و جان
میسازند این دنیا، با عشق و ایمان.
متن تبریک روز سینما
با هیدرودرم، پاکسازی پوستت رو حرفهای و بیدردسر انجام بده
|
با آردن اکسپرتیج، روتین مراقبت از پوستت رو ساده و حرفهای کن
|
