زادروز فردوسی
وبسایت "فردای تازه" همان "تاروت رنگی" سابق می باشد.
زادروز فردوسی
زادروز فردوسی، شاعر بزرگ ایرانی و خالق شاهنامه، دقیقاً مشخص نیست. اما در ایران، ۱ بهمن به عنوان روز بزرگداشت فردوسی جشن گرفته میشود. فردوسی در نزدیکی شهر توس که امروزه در استان خراسان رضوی قرار دارد، در حدود سال ۳۲۹ هجری شمسی (معادل با ۹۴۰ میلادی) به دنیا آمده است. شاهنامه او، که بزرگترین اثر حماسی نوشته شده به زبان فارسی است، حاوی داستانهای حماسی و تاریخی ایران پیش از اسلام است.
زندگینامه فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بزرگ و سرایندهٔ حماسهٔ ملی ایران، شاهنامه، در حدود سال ۳۲۹ هجری قمری (معادل ۹۴۰ میلادی) در روستای پاژ (نزدیکیهای طوس در خراسان امروزی) به دنیا آمد و در سال ۴۱۱ هجری قمری (معادل ۱۰۲۰ میلادی) درگذشت. فردوسی یکی از مهمترین چهرههای ادبی ایران است که به سبب سرودن شاهنامه، شهرت جهانی یافته است.
زندگی:
زندگی فردوسی بسیار به شاهنامه و داستانهایش گره خورده است. او در زمان حکومت سامانیان و بعد از آن غزنویان میزیست. فردوسی بخش عمدهای از زندگی خود را وقف تدوین شاهنامه کرد، اثری که بیش از سه دهه زمان برد تا تکمیل شود و بیش از ۵۰ هزار بیت دارد. شاهنامه حکایتها و اسطورههای ایران باستان را از آغاز تا سقوط دولت ساسانی و ظهور اسلام روایت میکند و بر اساس نوشتههای پهلوی و دیگر منابع کهن تنظیم شده است.
انگیزهها و اهداف:
فردوسی با نگارش شاهنامه، هدفش حفظ و احیای فرهنگ و زبان فارسی در برابر تهاجم فرهنگی عرب بود. او میخواست تاریخ و اساطیر ایران را از فراموشی نجات دهد و به نسلهای بعد انتقال دهد. فردوسی در شاهنامه به شکلی هنرمندانه و با بهرهگیری از زبان فارسی، قصههای حماسی، عشقی و تاریخی را به تصویر کشید.
روز بزرگداشت فردوسی
به همین مناسبت در تقویم رسمی کشورمان ایران، روز بیست و پنجم اردیبهشت ماه، با عنوان گرامیداشت فردوسی نامگذاری گردیده است.
همه ساله در مراکز مختلف کشورمان همچون دانشگاه، نهادها و یا مراکز آموزشی در چنین روزی مراسمی جهت بزرگداشت فردوسی فردوسی و شاهنامه برپا میشود.
پدر حکیم ابوالقاسم فردوسی از کشاورزان و ملاکان توس بود که دارایی و ثروت بسیاری در اختیار داشت. فردوسی از همان دوران کودکی که به فراگیری علم مشغول بود، خواندن داستانها و حکایات روایی نیز برای او جذابیت بسیار داشت.
در زندگینامه فردوسی چنین آمده که سالهای کودکی زندگانی او هم دوره با فعالیتهای نوظهور در بین مردم ایران بوده که از قرن سوم هجری شروع شده و تا قرن چهارم هجری ادامه داشته و شدت یافته است.
از همان ایام کودکی فردوسی شاهد پشتکار و تلاش گسترده مردم سرزمینش، جهت مراقبت و حفاظت از اعتقادات و باورهای خود بوده و در این مسیر خودش نیز همگام با مردم زمانه خود رشد کرده و مایه فخر و مباهات مردم ایران در همه اعصار گردید.
دلبستگی و اشتیاق زیاد فردوسی به روایتهای قدیمی، موجب شد که او تلاش کند تا شاهنامه را به نظم درآورد.
شاهنامه به دلیل آن که به فرمان و منابع «ابومنصور طوسی» فراهم آمد، به «شاهنامه ابومنصوری» شهرت داشته و تاریخ گذشته ایران به حساب میآید. فردوسی مدتهای طولانی سعی داشت این کتاب را بیابد. لذا پس از دستیابی به این کتاب، در حدود ۳۰ سال از مهمترین و پربارترین سالهای زندگی خود را برای نگاشتن شاهنامه به نظم اختصاص داد.
در سالهای متولد شدن فردوسی تا دوران جوانی او، خاندان سامانیان بر ایران حکومت میکردند. بسیاری از سلاطین و فرمانروایان سامانی از علاقهمندان به ادب فارسی بودند.
لذا فردوسی شروع سرودن شاهنامه را با اتکا به شاهنامه ابومنصوری، از سنین ۳۰ سالگی آغاز کرده است. ولی با اندکی توجه به زندگینامه فردوسی چنین استنباط میشود که او حتی در سالهای جوانی نیز به سرودن شعر پرداخته و حتی ممکن است به نظم درآوردن داستانهای شاهنامه را از همان دوران آغاز کرده باشد که با در نظر گرفتن روایتهای قدیمی و یا حتی داستانهای نقلی از مردم به این کار مبادرت کرده است.
در بین داستانهای شاهنامه که تصور میشود فردوسی از دوران جوانی خود آنها را سروده است، روایتهای بیژن و منیژه، رستم و اسفندیار، رستم و سهراب، داستان اکوان دیو و داستان سیاوش از جمله آنها است که شهرت و محبوبیت زیاد دارند.
میراث های فردوسی
میراث فردوسی، به ویژه از طریق شاهنامهاش، در زمینههای مختلفی از فرهنگ و ادبیات ایران تأثیرگذار بوده است. در اینجا برخی از جنبههای کلیدی میراث او را بررسی میکنیم:
ادبیات و زبان فارسی:
تثبیت زبان فارسی: فردوسی با نگارش شاهنامه در زمانی که زبان عربی در حال گسترش بود، نقش مهمی در حفظ و تقویت زبان فارسی ایفا کرد. شاهنامه به زبان فارسی نوشته شده و یکی از نخستین و مهمترین آثار بزرگ ادبی به این زبان محسوب میشود.
الهامبخش ادبیات فارسی: شاهنامه منبع الهامبخش بسیاری از شاعران و نویسندگان بعدی شده است و در اشعار و آثار بسیاری از ادیبان بزرگ ایران مانند نظامی، سعدی، حافظ، و جامی اثر گذاشته است.
فرهنگ و هنر:
ترویج فرهنگ ایرانی: شاهنامه نه تنها از نظر ادبی بلکه به عنوان یک منبع تاریخی و فرهنگی نیز ارزشمند است. این اثر داستانها، اسطورهها و تاریخ ایران باستان را زنده نگه داشته و به حفظ هویت ملی ایرانیان کمک کرده است.
تأثیر بر هنرهای تجسمی: داستانهای شاهنامه موضوع بسیاری از آثار هنری مانند نقاشی، خوشنویسی و مینیاتور بودهاند. نسخههای مصور شاهنامه به خصوص در دوره تیموری و صفوی به اوج خود رسیدند.
تأثیر بینالمللی:
شناخت جهانی: شاهنامه و فردوسی در سطح جهانی نیز شناخته شدهاند و تأثیراتی بر ادبیات و فرهنگ مناطق دیگر داشتهاند. ترجمههای شاهنامه به زبانهای مختلف از جمله انگلیسی، فرانسه، آلمانی و روسی باعث شده تا این اثر در سطح بینالمللی نیز مورد توجه قرار گیرد.
تأثیر اجتماعی و سیاسی:
الهامبخش جنبشهای ملی و سیاسی: شاهنامه و شخصیتهای آن در دورههای مختلف تاریخی به عنوان نمادهای مقاومت و استقلال ملی در برابر استعمار و تجاوز خارجی مورد استناد قرار گرفتهاند. این اثر در تقویت احساس غرور و هویت ملی ایرانیان نقش بسزایی داشته است.
میراث فردوسی نمایانگر نقش بیبدیل او در شکلگیری و حفظ فرهنگ و هویت ایرانی است و به همین دلیل او به عنوان یکی از بزرگترین شاعران تاریخ ایران جایگاه ویژهای دارد.
با هیدرودرم، پاکسازی پوستت رو حرفهای و بیدردسر انجام بده
|
با آردن اکسپرتیج، روتین مراقبت از پوستت رو ساده و حرفهای کن
|
